Storythai

วันนี้มีไรมาโชว์ โฮะๆๆๆๆๆๆๆ



ที่เห็นน่าน ก็สายเหลืองๆ น่านก็เพิ่งได้มาวันนี้นี่เองค้า โฮะๆๆๆๆ จากสายขาวๆ ตอนนี้พี่ก็ได้ใส่สายเหลืองกะ 1 ขีด แล้วค้า โฮะๆๆๆๆ

นี่ก็เป็นโฉมหน้าของสมุดสะสมสาย (เรียกงี้ได้มะเนี่ย) ได้มา เหลือง 1 ค้า (แล้วก็คงหยุดแค่นี้ ไม่มีปัญญาไปสอบต่อแล้วค้า) เพิ่งสอบไปเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เองค้า



นี่ก็คือ บัตรสมาชิกสมาคมเทควันโดออสเตรเลีย โฮะๆๆ ดูดีมีชาติตระกูลมะล่ะค้า โฮะๆๆๆๆ
(ชื่อ-นามสกุลไม่ผ่านเซ็นเซอร์ค่ะ อิๆ)



ที่ต้องสมัครเป็นสมาชิกเนี่ยก็เพราะว่า วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ ช้านนนนจะไปเตะคนก่อนกลับบ้านแหละ อิๆๆๆ จะไปแข่งเทควันโด้รุ่นผู้สูงอายุ ไม่เกิน 60 ปี อูยยย มะช่ายยยย อิๆ เชียร์เพื่อนด้วยนา



..ภาพจากสถานที่ซ้อมทุกวันอาทิตย์ สนามคริกเก็ตเลยค้า วิ่งกันให้ตายกันไปข้างนึง..

วันนี้ก็มีเรื่องเล่าที่นึกแล้วก็ได้แต่ด่าตัวเอง ทำไมช้านนนนมันงี่เง่างี้วะ!!!

เรื่องของเรื่องก็คือวันนี้มีซ้อมเทควันโดตอน 5 โมงเย็น อากาศร้อนมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แดดแรงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก (หน้างามๆ ของพี่ โดนแดดเผาหมดแล้วค้า!!!) เดินไปสถานรถไฟก่า 20 นาที นั่งรถไฟไป 2 สถานี ในที่สุด 4 โมงเศษๆ ก็ถึงยิม และแล้วก็รู้ว่า วันนี้ลืมเอากางเกงเทควันโดมา!!!!!!!!!!!!!!!!!!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!! อีก 10 นาทีจะเริ่มซ้อมแล้ว กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!! ทำไงล่ะ ก็ต้องวิ่งหน้าตั้งกลับไปสถานีรถไฟกลับบ้านไปเอากางเกงน่ะซิ รอ รอ รอ 1 - 2 - 3 นาที ผ่านไป ในที่สุดรถไฟก็มา (ดีนะที่เป็นช่วงเย็นรถไฟมาทุก 10 - 15 นาทีได้) กระโดดขึ้นทันที โดยที่ไม่ได้ดูเล้ยยย ว่า มัน Limited stop ก็มันไม่จอดสถานีที่ช้านจะลงอ่ะ มันเลยไป 2 สถานี กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!! อยากกัดคอตัวเองตายยยยยยยยยยย!!!!!



ทำไงล่ะ ก็ต้องวิ่ง วิ่ง วิ่ง ข้ามชานชาลาไปต่อรถไฟกลับน่ะซิ ดีนะที่มันรอแค่ 5 นาที รถไฟก็ออก ระหว่างนั่งๆ ก็นั่งภาวนาว่า อย่าให้คนตรวจตั๋วมาเจอเล้ยยย พี่น้องเอ้ยยยย ก็ไม่ได้ซื้อตั๋วมาลงนี่อ่ะซิ ถ้าโะก็นะค้า $200 เชียวนะคะ มิใช่ น้อยๆ เลยทีเดียวเชียวล่ะ

ในที่สุดก็ถึงจุดหมายปลายทาง ไงล่ะ วิ่ง ซิคะ วิ่งหน้าตั้งอีกแล้วค้า วิ่งๆๆๆๆๆๆๆๆ 15 นาทีผ่านไปในที่สุดก็ถึงบ้าน วิ่งๆๆ เปลี่ยนกางเกง แล้วก็วิ่งกลับไปที่สถานีอีก แต่ครั้งนี้ไปขึ้นอีกสถานี เพราะว่าถนนที่ไปมันเป็นถนนจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ ทำให้สะดวกต่อการวิ่ง แต่... ไม่มีตั๋วอ่ะ ซื้อตั๋วจากอีกที่ งง มะเนี่ย เขียนเองยัง งง เอง เลย เอาใหม่....ช้านออกจากเมือง A ไปเมือง B แต่พบว่าต้องกลับมาที่เมือง A แต่รถไฟจอดที่เมือง D ก็เลยนั่งรถไฟจากเมือง D มาเมือง C (โดยหามีตั๋วไม่) แล้ววิ่งไปเมือง A หลังจากนั้นวิ่งจากเมือง A ไปสถานีเมือง C นั่งจากเมือง C ไปเมือง B โดยไม่มีตั๋ว (เพราะว่าตั๋วที่ซื้อเป็นตั๋วจากเมือง A - B แล้วก็จาก B - A) ยังงงอยู่ป่ะ อ๊ะ อีกที

ลำดับเมืองนะคะ A - B - C - D

B------>A (มีตั๋ว)
A------>B (มีตั๋วแต่รถไม่จอดดด) ------> D (ไม่มีตั๋ว)
D ------> C (ไม่มีตั๋ว)
C ------>A (มีตั๋วแค่จาก B ไป A)

และระหว่างจากเมือง C ก่อนถึงเมือง B น่านเอง เรื่องเร้าใจก็เกิดขึ้น ก็พอประตูรถไฟเปิดออกอย่างช้า ช้า (.... ประมาณประตูรถไฟปิดในตอนท้ายของเรื่อง My Sassy girl แต่นี่เป็นเปิด) หัวใจพี่ก็ตกลงไปอยู่ตาตุ่ม ก็อีตา คนตรวจตั๋ว 2 คนพร้อมอุปกรณ์สังหารครบมือ ยืนทำเก๊กต่อหน้าช้านเลยยยยยยยยยยยยยย กรี๊ดดดดดดดดดดดดด จะหลบไปไหนก็ไม่ได้แล้ว รีบก็รีบ จะไปขึ้นโบกี้ถัดไปก็ไม่ทันซะแล้ว ก็เลยต้องทำหน้าตาใสซื่อ กระโดดขึ้นรถไฟไปหาที่นั่งที่ไกลจากคุณๆ การ์ดที่เคารพ ทั้งสองท่าน โอยยยยยยยยยยยยยย ไม่อยากจะบอก ระยะทางจาก C ไปB แค่ไม่ถึง 3 นาที แต่ทำไมมันนานงี้วะ แม่เจ้า นั่งสั่นผีเข้าเลย คิดว่า เสียแน่ๆ $200 จะบอกเค้าไปว่า นู๋เพิ่งมาออสเตรเลียได้ 3 วัน 5 วัน ไม่รู้เรื่อง เค้าก็คงเชื่อหรอกนะ แง้ๆๆๆๆๆๆ โอยยยยย ทำไมคนเราทำบาปมันถึงลำบากงี้วะเนี่ย (แต่ก็ไม่ยอมเสียเงิน $2.40 ค่ารถไฟ) จะกลายเป็นเสียน้อยเสียยากเสียมากเสียง่ายมะล่ะงานนี้ แง้!!!!



ในที่สุดรถไฟก็มาถึงเมือง B โอยย โล่งงงงอก ไม่โดนตรวจจจจจ ดีใจอย่างแรง ความรู้สึกเหมือนถูกล็อตเตอรรี่ $200!! แต่ดีใจได้ไม่นานก็นึกได้ แม่เจ้า ช้านนนนมาช้าไป 40 นาทีแล้ว วิ่งซิค้า วิ่ง วิ่ง วิ่ง และแล้วก็ช้าไป 45 นาที โคช แอบคิดในใจ จะมาทำไมวะ อีก 15 นาทีก็เลิกแล้ว - -"

ในที่สุดพอเลิก โค้ชก็มาถามว่าทำไาช้าก็เลยบอกว่าลืมกางเกง กลับไปเอาที่บ้านมาทุกคนในยิมขำช้านนนนนนใหญ่ แง้!!!!

เรื่องราวความงี่เง่าก็จบลงด้วยประการฉะนี้นะค้า เหนื่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก



ปิดท้ายด้วยภาพจากงานสอบสาย โฮะๆๆ ครั้งแรกของไดอารี่น้องหมูที่มีการเอารูปน้องหมูมาโชว์ โฮะๆๆๆๆ เพื่อนๆ จะหาช้านเจอป่ะล่ะน่าน >_