น้องต้าจู^^นิราศอาหารเกาหลี
วันนี้มีเรื่องมาเล่าเจ้าค้า เรื่องที่ว่าก็ได้เกิดขึ้นมาระยะหนึ่งแล้ว แต่เพิ่งได้มาเล่าสู่กันฟัง ไม่เป็นไร ช้าๆ ได้พร้าสองเล่มงาม อิ
น้องหมูยักษ์ กะ เจ๊ข้างบ้านชอบกินเด็ก ได้เดินทางไปยังพระนคร ไปส่งน้องๆ นักศึกษาชาวจีนกลับประเทศ ไงล่ะ ขาไปเราก็นั่ง First class แต่มิใช่การบินไทยนา แต่เป็น First class นครชัยแอร์ตะหากล่ะ ที่นั่งกว้างขวางแถมแต่ล่ะที่ก็มีจอทีวีดูหนังฟังเพลงสวนตัวอีกเสยย แต่.... เอ่อ ดันบ่มีหูฟังให้ ดีนะที่น้องหมูยักษ์กะเจ๊พกหูฟังส่วนตัวมาด้วย ไอ้เราก็ไม่เข้าใจมีทีวีให้แล้วจะแถมหูฟังให้อีกหน่อยก็บ่ได้
นอกจากที่นั่งใหญ่ๆ กะจอทีวีก็มีของกินแจกกระหน่ำ นอกจากที่เห็นในรูปแล้วก็มี น้ำเปล่า น้ำอัดลม น้ำผลไม้ ผ้าเย็น แล้วก็มีของที่ระลึกแจกฟรี
ใช้ได้เลยทีเดียว แต่ทำไมไม่มีหูฟังให้ว้า~
ก่อนถึงสนามบินเราก็ไปตามล่าหากระเป๋าให้น้องๆ เพราะว่าน้องๆ ล่อเอาของใส่ถุงพะรุงพะรังน่ะซิ เด๋วเจ้าหน้าที่ก็ไม่ให้เอาขึ้นเครื่องพอดี เสร็จก็นั่งแท็กซี่ตรงดิ่งไปสุวรรณภูมิ
น้องหมูกะสนามบินเจอกันทีไรมีเรื่องทุกที ครั้งนี้ก็เลยออกอาการท้องไส้ปั่นป่วนเล็กน้อย เกรงว่าจะทำให้น้องๆ เค้าตกเครื่องเอาน่ะซิ แต่เหตุการณ์ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีเกือบที่สุด มาสะดุดเอาวินาทีสุดท้ายทำเอาน้องเกือบขึ้นเครื่องไม่ทัน ก็จะอะไรอีกล่ะ เพราะอีพี่พูดมากไปหน่อยน่ะซิ โม้เพลินไม่ได้ดูเวลา ไอ้น้องก็ใช่ย่อย เจออีพี่โม้ไอ้น้องก็ไม่ยอมลงให้พี่เล้ยยยย On behalf of ยูนาน Univ มิให้เสียหน้ากันเลยทีเดียว แต่ไงก็ผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ น้องไปถึง Gate ก่อนเวลาล้อเคลื่อนไป 10 นาที เหอะๆ แหมนะ ถ้ามันจะราบรื่นเกินไปก็ยังไงอยู่อ่ะนะ ชีวิตมันต้องเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจซิ โฮะๆๆๆ
หลังจากส่งเด็กแล้วอีป้า เอ้ย อีพี่สองสาวทรงกลมก็ถ่อสังขารไปต่อรถบัส ตามด้วยรถตู้ แล้วก็รถเมล์ ไปคอนโดน้อง Snowwhity ที่แถวสะพานควาย ไฮโซโก้เก๋อย่างแรง เพื่อนๆ แต่ละคน ทำงานเงินเดือนหลายสิบ K มีเงินดาวน์ คอนโด ถอยรถ แต่งงานมีครอบครัว กันหมดแล้วอ่ะ จะพูดทำไมเนี่ย!!!!!
อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันแล้วเราก็เดินทางไปหาของกินกันน่ะซิ งานนี้อีพี่ก็นั่ง Taxi ต่อรถไฟฟ้าไปป๊ะกะพี่มอลลี่ แล้วสี่สาว 4 Angies ก็ต่อรถไฟฟ้า ตามด้วย Taxi อีกครั้งไปยัง สุขุมวิทย์ 59 ไปที่ร้าน ยู-แร-กวาน
เข้าไปนึกว่าหลุดไปในวังของจูมง ก็เค้าเล่นเอาสัญลักษณ์นกสามขาติดซะทั่วร้าน ในที่สุดความลับก็ถูกเปิดเผยหลังจากอนาจักรของจูมงล่มสลายไป จิงๆ แล้วได้ย้ายมาอยู่สุขุมวิทย์นี่เอง (ใครรู้มั่งว่า แดจังกึม เด๋วนี้ไปอยู่ที่ไหน เฉลย หนีไปเปิดร้านอาหารที่ Sydney ไม่เชื่อไปดูเลย ในเมืองนั่นแหละ แต่อยู่ตรงไหนช้านก็จำมะได้เหมือนกัน แฮ่ๆ)
เดินเข้าร้านแล้วก็ต้องอึ้งไปในความใหญ่ของโต๊ะ ก็มันใหญ่มักๆ
เริ่มกันที่นั่งปุ๊บก็มีผ้าเช็ดไม้เช็ดมือมาทันที แต่เป็นผ้าไม่ร้อนไม่เหมือนร้านอาหารญี่ปุ่น แล้วก็ไม่ใช่ผ้าเย็นที่แจกบนนครชัยไม่ยอมแจกหูฟัง แต่เป็นผ้าเช็ดมือธรรมดา
สีสันถูกใจเจ๊ข้างบ้านอย่างแรง
และแล้วเราก็ถึงบางอ้อว่าทำไมโต๊ะมันต้องอลังการดาวล้านดวงซะขนาดนั้น ก็พวกเครื่องเคียงมันเยอะแยะเต็มไปหมดน่ะซิ ทั้งหมดก็ 10 รายการ รวม 20 จาน ตามด้วยน้ำจิ้มล้านแปดชนิด สรุปว่าแค่เครื่องเคียงก็เต็มโต๊ะแล้วอ่ะ
แต่จะมานั่งกินแค่เครื่องเคียงก็ยังไงอยู่ เด๋วบริกรจะ side kick เราออกจากร้าน ก็เลยสั่งไป 4 รายการด้วยกัน ประกอบไปด้วย
บิบิมบับ หรือข้าวยำเกาหลี รสชาติกลมกล่อมเผ็ดนิดๆ จากพริกเผา หอมกรุ่นน้ำมันงา คลุกเคล้ากะผักนานาชนิด เสริฟพร้อมซุปสาหร่ายนุ่มลิ้น เห็นทีแรกนึกว่า เอา Giant Klat มาเอง ก็สาหร่ายมันชิ้นใหญ่มักๆ
เนื้อย่างเกาหลี จิงๆ คือหมูย่างที่ตอนกินต้องเอากรรไกรมาตัด นี่ซิอาหารเกาหลีแท้ ตอนกินต้องมีการแจกกรรไกร (ไม่ใช่แค่บรรดาสิ่งมีชีวิตย่างนะที่ต้องใช้กรรไกร หม้อไฟก็ใช้ จำได้ว่าไปกินอาหารเกาหลีครั้งก่อนสั่งหม้อไฟมา เค้าเล่นเสิร์ฟ ปู ปลาหมึก เป็นตัวไม่มีการหั่นเลย แล้วก็แถมกรรไกรมาให้ สงสัยมีของเกาหลีไม่คมเลยต้องให้คนใช้กรรไกรตัดเอง) หมูย่างจานนนี้อร่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กินกะผักสดและน้ำจิ้ม
น้ำจิ้มนี่ดูๆ แล้วอาจจะคิดว่าเป็นแจ่วบ้านเรา แต่จิงๆ มันคือน้ำจิ้มที่ทำมาจากซีอิ๊ว+พริกแห้ง+งา (เท่าที่รู้อ่ะนะ) น้ำจิ้มอีกอย่างทำจากเต้าเจี้ยวที่ไม่เค็มอย่างที่คิด รสชาติกลมกล่อมมักๆ
จานถัดมาก็คือปลาหมึกผัด เห็นทีแรก เอ๊ะไหงมันหน้าตาไม่เหมือนในรูปว้า เป็นอาหารจานผัดรสเด็ดเผ็ดได้ใจอีพี่เลยไม่ค่อยนิยมเท่าไหร่ (จิงๆ เพราะว่าเพิ่งกินพริกสดไปเม็ดนึงแล้วก็เผ็ดน่ะซิ เลยต้องปล่อยให้เพื่อนๆ จัดการน้องปลาหมึกกัน)
จานสุดท้าย อาหารหน้าตาดี แค่เห็นหน้าอีพี่ก็อิ่มแล้วค้า หน้าตาดีได้ใจช้านมักๆๆๆๆ อาหารจานนี้ต้องเอามาห่อแล้วก็จิ้มน้ำจิ้มกัน นี่ก็ประกอบไปด้วย ไข่แดง ไข่ขาว แตงกวาดอง แครอท หมู เอามาพันๆ แล้วก็จิ้มในน้ำจิ้มที่ไม่สามารถบอกได้ว่าทำมาจากอะไร แต่มีน้องวาซาบิอยู่ด้วยแน่ๆ ก็เพิ่งรู้ว่า อาหารเกาหลีก็ใช้วาซาบิด้วย
น้องหมูกะเจ๊กินเด็กก็ enjoy eating อย่างแรง แต่พอหันไปทางเจ๊มอลลี่ กะ น้อง Snowwhity บรรกาศก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ก็น้อง Snowwhity บ่ชอบกินผักน่ะซิ นั่งบ่นใหญ่เลยไม่มีไรให้กินแล้วเหรอ น่าชีวิตนี้เกิดมาทั้งทีมันต้องลองกินให้มันทุกอย่างซิคะเพื่อน จะไล่เพื่อนกลับก็บ่ได้ เพราะว่าเพื่อนดันมีบัตรลด 20% น่ะซิ แถมกลับไปก่อนตัวหารลดลงเพื่อนๆ อาจจะแย่กันก็ได้
ก่อนออกจากร้านก็มีการแจกน้ำอบเชยให้ลองกัน ช้านจะบอกว่า ช้านมะชอบกลิ่นอบเชยอ่ะ ไม่ชอบแล้วกินมะคะ กินเหมือนเดิม มีไรมั่งที่ช้านไม่กิน ไม่มี (อา นึกออกแล้วอาหารที่ช้านไม่กิน โยเกิร์ต แบบโยเกิร์ตแท้ๆ เปรี้ยวๆ ไม่มีรสชาติ แล้วก็ผักดองของ Lebanese ที่ไม่มีรสชาติอะไรนอกจากเค็มสุดๆ)
ก่อนออกจากร้านป้าๆ เอ้ย สี่สาว Girly Berry (เขียนถูกมะน้อ) ก็ทำการจิ๊กทิชชูกะไม้จิ้มฟันไม่ให้เหลือกันเลยทีเดียว แต่ เจ๊ข้างบ้านไม่ยอมแบ่งทิชชูให้เพื่อนอ่ะ เพื่อนอยากได้ก็ไม่ยอมให้เสยยยยย เก็บไว้คนเดียวตั้งสองแผ่น ชิ ชิ!!
น้องต้าจู^^
รายงาน
ชอบมากๆเรย