น้องต้าจู^^บันทึกของ นายก ตอนที่ 1
คำโปรย: Life is full of an unexpected …you’ll never know what is going to happen…
จุดเริ่มต้น: น้องหมูยักษ์ พี่อาร์ซี กะไอ้น้องเปาโลโดน โปรเฟสเซอร์กอลัม บีบคอให้ร่วมงานโต้วาทีที่มหาวิทยาลัยดังใจกลางพระนครสิ้นเดือนนี้
แล้วเกิดไรขึ้น: วันเสาร์ อาทิตย์ ก่อนการแข่งขันหนึ่งอาทิตย์ น้องหมูกะเดอะแก๊งก็ได้ร่วมเข้าการถ่ายทอดวิทยายุทธ์เป็นครั้งแรกจากโปรเฟสเซอร์กอลัม งานนี้แว่วๆ มาว่าจะมีพี่น้องชาวมอดินแดงร่วมทั้งหมด สิบแปดคน แต่ เอ…ทำไมวันนี้นับกี่ทีก็ได้แปดคนรวมทั้งโปรเฟสเซอร์ แล้วที่เหลือมันหายไปไหนว้าน่านนนนน
สมาชิกวันนี้ก็มี ช้านเอง พี่อาร์ซี น้องเปาโล น้องลอปซ์เตอร์ น้องโมนาลิซ่า น้องแมมมอส จอมมารบู กะท่านโปรเฟสเซอร์ก็รวมได้ แปดคนพอดี ในบรรดานักรบวันนี้ก็มีแค่น้องลอปซ์เตอร์กะไอ้จอมมารบูที่เคยผ่านศึกมาอย่างโชกโชน ที่เหลือต่างก็เป็นน้องใหม่ใจไม่ถึงร้อยที่โดนถูกบีบคอมาทั้งน้าน ต้องออกตัวไว้ก่อนว่า ช้านเนี่ยไม่เค้ยย ไม่เคยร่วามงานที่ต้องใช้หน้าตาขนาดนี้มาก่อนเล้ยย (ยกเว้นที่บังเอิญไปอยู่หน้าหนึ่งเมื่อหลายปีมาแล้ว งานนั้นไม่คาดคิดจิงๆ ทำเอาหัวใจจะวาย)
เริ่มการฝึกขั้นแรกด้วยการเรียนเรื่องกฎกติกาของการโต้วาที ได้ยินแล้วก็เกิดอาการมึนตึ๊บ ก็ไอ้การโต้วาทีก็คือการมานั่งเถียงกันว่าชั้นดีกว่าพวกแก (นะ) เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็พวกแกมันห่วยแตกน่ะซิ!! แง้ จะทำได้มะล่ะเนี่ย ก็ชาวพุทธอย่างน้องหมู ผ่านการเป็นยุวกาชาดมากว่า 5 ปี กะเนตรนารีอีก 2 ปี ได้ทำการปฏิญาณตนว่าจะทำตนให้เป็นประโยชน์ต่อตนเองและผู้อื่น แล้วเนี่ยต้องมานั่งเถียงกะชาวบ้านอย่างงี้จะทำได้มะล่ะเนี่ย!!!
แล้วน้องหมูก็ได้รับตำแหน่ง Prim Minister พี่อาร์ซีได้เป็น Deputy Prime Minister แล้วก็ไอ้น้องเปาโลก็คว้า Whip Speaker แล้วนายกอย่างช้านต้องทำอะไรมั่งน่ะเหรอ ก็ทำหน้าที่เปิดประชุมสภา อ๊ะมะช่ายย ก็เปิดประเด็น พูดเป็นแรก เป็นตำแหน่งที่ไม่ได้ต้องใช้สมองอะไรมากมาย แต่มายากเอาตอนสุดท้ายที่ต้องมานั่งสรุปและโน้มน้าวกรรมการว่าทำไมทีมเราถึงชนะน่ะซิ แง้!!!!!!!
แต่ทั้งหมดก็ได้แค่เรียนทฤษฎีเท่าน้านอ่ะนะ เพราะว่ายังไม่ได้ลองปฏิบัติจิง แล้วก็มาถึงตอนที่ท่านโปรเฟสเซอร์ น้องลอบซ์เตอร์ กะจอมมารบู ได้โชว์การโต้วาทีโชว์ โอ้ว แม่เจ้า!!!! แต่ละคนทำไมถึงได้พูดภาษาอังกฤษเป็นดิน น้ำ ลม ไฟ กันขนาดน้านล่ะเนี่ย พระเจ้า!!!! (อ่า ยกเว้นท่าน โปรเฟสอ่ะนะ ก็ท่าก็เป็นฝาหร่างอยู่แล้วอ่ะนะ) นอกจากการพูดที่สุดแสนจะลื่นไหลแล้ว ประเด็นที่พูดถึงยังเต็มไปด้วยเนื้อหาสาระล้านแปดแสน บวกกะท่าทาง น้ำเสียง ลีลา พระเจ้า!!!!!! แล้วตรูจะทำได้ม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ความเครียดเริ่มประดังเข้ามาในหมู่น้องหมูกะเดอะแก๊งอย่างเห็นได้ชัด ภาพของเฮอริเคนแคททารีน่าถล่มนิวออลีนได้แสดงให้เห็นผ่านนัยน์ตาของทุกคน เป็นความรู้สึกยิ่งกว่าตอนที่ผู้คุมวิญญาณออกอาละวาด พลังชีวิตแต่ละคนเหมือนโดนดูดไปแล้วกว่าครึ่ง ก็วันทั้งวันนั่งฟังหัวข้อในการโต้วาทีแต่ละหัวข้อแล้วก็แทบคลั่ง ทำให้นึกสงสัยว่า นี่เราเป็นนักศึกษาหรือว่าเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของ UN กันแน่วะเนี่ย!!!
แต่ความหายนะก็ยังไม่หมดเท่านั้น เมื่อหมายเลข สิบเจ็ด กะหมายเลขสิบแปดก้าวเข้ามาในห้องเท่านั้นแหละ ภาพอุกาบาตรยักษ์ถล่มโลกสมัยยุคไดโนเสาร์ก็ได้เข้ามาในจินตนาการของสมาชิกในห้อง ก็วันนี้ทีมน้องใหม่หน้าแกอย่างเราต้องซ้อมกะไอ้น้องมนุษย์แปลงสองคนที่มีไอ้จอมมารบูร่วมแจมน่ะซิ บร๊ะเจ้า!!!!!!
และแล้วเราก็โดนฝ่ายโน้นยำซะเละไปเลยน่ะซิ นึกสภาพโอลีโอ้บริซซาดที่เดลลี่ควีน นึกสภาพโอลีโอ้ที่โดนปั่นเข้ากะเนื้อไอติม นึกดูซิว่ามันเละขนาดไหน เละและเห็นได้ชัดเจนว่ามันโดนปั่น กรี๊ด!!!! พวกแกฆ่าช้านให้ตายตรงน้านเลยดีกว่าไป๊!!! โมโหนักเชียว!! หนอยทำอหังการแปซิฟิกไปเถอะพวกแก ถึงยังไงช้านก็คงสู้พวกแกไม่ได้อยู่ดี โฮะๆๆๆๆๆ (เอ๊ะ สรุปว่ามันกรอดหรือว่ามันขำกันแน่เนี่ย!!!)
แล้วไงล่ะทีนี้: ทุกคน (อ๊ะ ไม่ทุกคนก็ไอ้น้องเปาโล Whip Speaker ช้าน ดันหนีไปตอนที่ช้านกำลังยกก้นอ้วนๆ กะสมองน้อยๆ กะภาษาอันอ่อนด๋อย ไปฟาดฟันกะไอ้พวกน้านน่ะซิ….เวรกรรม อย่างแรง ไอ้นี่ตัดช่องน้อยแต่พอตัวหนีไปก่อนเพื่อน เสยยยยย) ก็ออกมาจาก อัซคาบัน อย่างไร้วิญญาณ~~~
น้องต้าจู^^
รายงาน
